Legendy ziemi świętokrzyskiej

spektakl familiny Dawno, dawno temu… gdy stolicą Polski był Kraków, krajem rządził król, zamki skrywały tajemnice oraz wielkie skarby, w ludzkie losy mieszały się diabły i czarownice, a w Puszczy Świętokrzyskiej można się było natknąć nie tylko na okrutnych zbójców, wydarzyło się pięć historii niezwykłych, niepojętych i niezapomnianych… Pierwsza opowiada o węgierskim królewiczu Emeryku, który na łowach spotkał jelenia ze świetlistym krzyżem między rogami; druga o lipach z Sandomierza, co rosły do góry nogami i ukrytej królewskiej koronie; trzecia o karczówkowskim górniku – Hilarym Mali, trzech jeźdźcach na ognistych wierzchowcach i rudzie ołowiu; czwarta o Antonim, co szukał złota strzeżonego przez Babę Jędzę i Czerwonego Panka; a piąta opowiada o tym, jak polskie diabły ratowały skarby przed wywiezieniem ich przez królową Bonę z chęcińskiego zamku do Włoch. Świętokrzyskie obfituje w baśnie, legendy i podania, przekazywane z pokolenia na pokolenie. Ziemia tutaj jest magiczna, mocna, ważna, w drzewa liczna. I Sandomierz, i Karczówka, i Chęciny, Łysa Góra. Ziemia tutaj pod nogami drży nabita legendami. Jest w nich dużo magii, czarów, rozbójników, diabłów i czarownic. Świętokrzyska czarownica, koniecznie w zapasce w czerwono-czarne pasy, wzorzystej chustce na głowie i z nieodłączną miotłą, stała się nawet symbolem naszego regionu. Legendy te tworzą dziedzictwo kulturowe, którego poznanie stanowi ważny element kształtowania tożsamości regionalnej. Atrakcyjna plastycznie forma sceniczna, z ciekawą, okraszoną humorem fabułą, to znakomity sposób na zgłębianie przez najmłodszych wiedzy o miejscu, z którego pochodzą. Spektakl nawiązuje do teatru wędrownego i najlepszych europejskich tradycji lalkarskich, z wykorzystaniem coraz rzadziej występujących na polskich scenach lalek - pacynek. Nawiązuje też do historii konkretnego teatru - „Kubusia”, który przez pierwszych 37 lat swojej działalności nie miał własnej sceny i był teatrem objazdowym. Do odległych wiosek i małych miejscowości docierał furmankami, ciężarówkami i starymi autami z demobilu. W tamtych czasach dla wielu dzieci, a nawet dorosłych, przyjazd „Kubusia” był pierwszym kontaktem z prawdziwą sztuką teatralną. Aktorzy wędrowali i śpiewali (fragment Hymnu Lalkarza): Chodzi lalkarz światem, Serce w nim rogate. Chodzi z wiatrem z pluchą Z lalką za pazuchą. Hej, hej jak wędrowne ptactwo, Hej, hej kukiełkarskie Bractwo. Zobaczycie teraz Najpiękniejszy teatr scenariusz - Elżbieta Chowaniec, Marek Zákostelecký dramaturgia i tekst - Elżbieta Chowaniec reżyseria - Marek Zákostelecký scenografia, kostiumy i lalki - Marek Zákostelecký muzyka – Wojciech Lipiński ruch sceniczny – Ewa Lubacz Występują: Mateusz Drozdowski Ewa Lubacz Michał Olszewski Beata Orłowska