Nie budźcie mnie

sztuka na wynos, KrakówTerminy: 2

By wiedzieć, że się spało trzeba się najpierw obudzić. Śpij kochanie – mówią do siebie. A do was – nie budźcie mnie – każdy z osobna, bo rzadko kiedy mówią wspólnym głosem. Nie budźcie mnie – będziemy sobie śnić ten świat. Jeśli oko to zamek, a powieki to drzwi, zarygluję się za nimi przed tym światem złym.